Argentinië: Landenintelligentie 2026

Milei's eerste jaar was het jaar van de schoktherapie: een devaluatie van de peso met meer dan 50%, een primair begrotingsoverschot bereikt door drastische bezuinigingen, en de afschaffing van tientallen regulatoire belemmeringen. De OESO stelt vast dat de tot nu toe doorgevoerde hervormingen in 2050 een 2,7% hoger BBP opleveren ten opzichte van het basispad[OESO] — een bescheiden maar meetbare winst.

De onvoltooide agenda is groter. Volledige afstemming op OESO-normen zou nog eens 6,8% extra BBP genereren[OESO]. Dat betekent: verdere hervorming van de arbeidsmarkt (vakbondsrechten aanpassen), vereenvoudiging van het belastingstelsel, aanpak van corruptie in de rechtspraak, en versterking van intellectuele-eigendomsbescherming. Dit zijn precies de dossiers waar Milei's coalitie in het Congres het zwakst staat en waar maatschappelijke weerstand het grootst is.

De praktische implicatie voor zakelijke actoren: de verbeteringen in het zakelijke klimaat die al zijn doorgevoerd — stilzwijgende toestemming voor vergunningen, afschaffing van niet-automatische importlicenties, lagere invoertarieven op consumentengoederen[Trade.gov] — zijn reëel en direct bruikbaar. Maar het ondernemersrisico zit in de volgende verkiezingscyclus: als Milei in 2027 de Congres-meerderheid verliest, is de kans op beleidsomkering aanzienlijk.

De Milei-regering heeft in 18 maanden meer deregulering doorgevoerd dan de voorgaande twee kabinetten in tien jaar. De OESO registreert concrete verbeteringen: stilzwijgende toestemmingsprocedures voor vergunningen, afschaffing van onnodige technische eisen voor industriële producten, lagere drempels in transport en communicatie[OESO]. Voor bedrijven die importeren of exporteren is dit zichtbaar: de tijd voor douaneafhandeling is gedaald, de documentatielast is verlicht.

Maar de drie structurele barrières zijn onveranderd. Corruptie: Argentina staat op rang 99 van 180 landen in de Transparency International CPI van 2024[TI], wat in de praktijk betekent dat vergunningsprocedures buiten de officiële kanalen soms sneller verlopen dan via de officiële weg. Arbeidsmarkt: vakbonden houden een sterke grip op loononderhandelingen en arbeidsomstandigheden, waardoor ontslag en herstructurering aanzienlijk duurder zijn dan in vergelijkbare markten[Trade.gov]. Intellectueel eigendom: Argentinië staat op rang 76 van 133 landen in de WIPO Global Innovation Index 2024[Trade.gov], een daling ten opzichte van het voorgaande jaar — voor tech- en farmabedrijven is dit een concrete drempel.

Op chemicaliën en milieu geldt een specifieke kanttekening: er bestaat geen uitgebreide nationale inventaris van chemische stoffen. Een conceptwet (Bill 4339-D-2019) die dit moet regelen wacht nog op goedkeuring door het Congres[State Department]. Voor bedrijven in de chemie, agro of maakindustrie betekent dit operationele rechtsonzekerheid totdat die wet is aangenomen.

Het politieke risico in Argentinië is asymmetrisch: de opwaartse scenario's (voltooiing van de hervorming, institutionele versterking) vereisen politieke consensus die Milei nog niet heeft. De neerwaartse scenario's (beleidsomkering, sociale onrust bij aanhoudende inflatie) vereisen slechts dat de coalitie uiteenvalt. Dat maakt het risicoprofiel van Argentinië structureel asymmetrisch ten nadele van de stabiliteitsscenario's.

De indicatoren zijn gemengd. Aan de positieve kant: Milei heeft een primair begrotingsoverschot bereikt — iets wat voorgaande kabinetten niet lukte — en de peso is relatief stabiel gebleven binnen het wisselkoersbandenstelsel (crawling peg). Aan de negatieve kant: corruptieschandalen raken zijn eigen kabinet (zijn woordvoerder Manuel Adorni staat onder rechterlijk onderzoek wegens vermeende ongerechtvaardigde vermogenstoename[Buenos Aires Times]), wat de morele autoriteit van het 'anti-establishment'-programma ondermijnt.

De 2027-Congresverkiezingen zijn de bepalende variabele. Milei regeert nu bij decreet en met smalle Congresmeerderheid. Als Peronistische en linkse partijen in 2027 voldoende zetels terugwinnen, kan de arbeidsmarkthervorming, de liberalisering van kapitaalverkeer en de begrotingsdiscipline binnen één wetgevingssessie worden omgebogen. Investeerders die commitments aangaan voor meer dan drie jaar moeten dit risico expliciet inprijzen.

Argentinië heeft in twee jaar meer handelshervormingen doorgevoerd dan in het voorgaande decennium. De afschaffing van niet-automatische importlicenties, de verlaging van invoertarieven op consumentengoederen (voorheen tot 35%) en het schrappen van de speciale invoerbelasting hebben de importkosten meetbaar verlaagd[Trade.gov]. Voor bedrijven die produceren voor de exportmarkt is dit gunstig: inputkosten zijn gedaald, de douaneprocedure is vereenvoudigd.

De uitzondering is de kapitaalrekening. Argentinië hanteert nog steeds een 'crawling peg' wisselkoersstelsel met een beperkte bandbreedte, wat betekent dat winstrepatriëring en valutaconversie aan regels gebonden blijven. Dit is geen bijzaak voor buitenlandse investeerders: in eerdere crises (2001, 2019) waren het precies de kapitaalcontroles die buitenlandse bedrijven als eerste troffen. De volledige liberalisering van de kapitaalrekening staat op de agenda maar heeft geen vaste einddatum[BBVA Research].

Op geopolitiek niveau verbreedt Argentinië zijn handelsbanden. De 'Isaac Akkoorden' met Israël omvatten economische samenwerking, veiligheid en toerisme[Cancillería Argentina]. De relatie met de VS is verbeterd. Het Mercosur-EU handelsakkoord, dat jaren onderhandeld werd, biedt potentieel voor extra exporttoegang — maar ratificatie door EU-lidstaten is nog niet afgerond.

Argentinië onderscheidt zich van de rest van Latijns-Amerika door het opleidingsniveau van zijn beroepsbevolking. De universitaire participatiegraad behoort tot de hoogste in de regio; het land heeft een sterke traditie in ingenieurs-, medische en juridische opleidingen. Buenos Aires trekt regionaal hoofdkantoren aan van technologiebedrijven die Spaanstalig talent voor heel Latijns-Amerika zoeken. Dat is een structureel voordeel dat niet verdwijnt met wisselende regeringen.

De keerzijde is de arbeidsmarktrigiditeit. Vakbonden hebben een wettelijk verankerde rol in loononderhandelingen; cao's worden branchebreed opgelegd; ontslag vereist aanzienlijke vergoedingen die in veel gevallen hoger uitvallen dan elders in de regio[Trade.gov]. Dit maakt flexibele personeelsplanning — essentieel voor groeiende bedrijven — kostbaar en juridisch onzeker. Milei heeft arbeidsmarkthervorming op zijn agenda staan, maar dit is het politiek meest omstreden dossier en is in 2025–2026 niet substantieel aangepakt.

De inflatie van 2024 heeft de reële lonen hard geraakt. Nominale loonstijgingen bleven achter bij de inflatiepiek van meer dan 200%; koopkrachtherstel is langzaam. Dit heeft een ambivalent effect: voor buitenlandse werkgevers zijn de loonkosten in dollars gedaald (door de pesodevaluatie), wat Argentinië tijdelijk aantrekkelijk maakt als nearshore-locatie. Maar voor binnenlandse consumptievraag is het negatief.

Het basisscenario weerspiegelt de huidige dynamiek: gematigde groei, dalende maar persistente inflatie, gedeeltelijke hervormingen, en een politiek landschap dat in 2027 opnieuw herschikt wordt. Dit is het meest waarschijnlijke pad — niet omdat het comfortabel is, maar omdat het de combinatie vertegenwoordigt van al bereikte stabilisatie en nog niet overwonnen structurele zwaktes.

Het bullscenario vereist dat drie dingen tegelijk plaatsvinden: Milei of een opvolger behoudt voldoende Congressteun in 2027, de arbeidsmarkthervorming wordt aangenomen, en de grondstoffenprijzen (lithium, koper, soja) blijven structureel hoog. Als dat pad bewaarheid wordt, heeft Argentinië de capaciteit om boven de 5% te groeien op basis van investeringen in mijnbouw en energie alleen.

Het bearscenario is Argentina's historische herhalingsfout: een sociale reactie op inflatie en ongelijkheid leidt tot een beleidsomkering na de 2027-verkiezingen. Herintroductie van kapitaalcontroles en prijsregulering zou buitenlandse investeringen direct ontmoedigen. De schuldenhistorie (acht soevereine defaults in 200 jaar) maakt dit scenario geloofwaardig genoeg om serieus in te prijzen. Wie voor meer dan drie jaar investeert, moet een neerwaarts exit-scenario expliciet modelleren.